Boşluk...

Zifiri karanlık her yer. Sıcak bir yaz gününde, üşünmez aslında. Üşümekten ziyade içimin titrediğini hissediyorum. Bir telaş ver gecenin renginde. Gözlerimi; ses diye algıladığım şeye doğru çevirsem de çözemiyorum telaşı. Başım öne eğiliyor. Yüzümde kıskanç bulutların münakaşandan sıkılan, bir kaç damla yağmur damlası… Ellerimi niye bilmiyorum, taş gibi sıkıyorum. Yalnızım, defterim yüreğim. Birden ışık çoğalıyor. Bakıyorum. Yıldız kayıyor (Dilek tutulacakmış yıldız kayarken, hangi isteğimi öne alayım acaba? 'kızıl et olacak bedenimden acının ari olmasını mı? Ya da acıya göğüs gerecek bir yüreğimin olmasını mı? Neler saçmalamıyorum ben. İnanmadığım bir hayatın son yolculuğunu mu düşündüm şimdi? O da ne? Ben düşürken yıldız kayboldu bile. Keşke bir dileğimi fısıldayabilseydim; benim için hanesini terk eden o fedakar yıldıza... Dileği bile mukayyet olamayacak güçteyim) Karanlık; düşlerimin gözlerine en koyu rengiyle, sürme çekiyor. Şimdi daha alımlı düşlerim.. Aklıma emir veriyorum; sana dokunmak istiyorum diye. Efendisine asi gelen gururlu bir köle edasında, bana aldırış etmiyor bile. (Ben neyin eteğine sarılmak istiyorum? Kimim ben? İnsan; Görmeyi diliyor ya dokunmak istiyor ya / körü körüne bir inat çoğalıyor, berraklaşıyor tutkular ve halay çeken isteklerin gamzeli gülüşleri. Bilinmeyen, çözülmeyen her şey gıda oluyor beslenmesi için… ( ibret bir efsanenin yelpazesi. Ne çok sıcak var, yelpaze durmuyor.) Her yer su. Küçük bir kara parçasındayım. Suya bakıyorum. Suyun bile dili var kendine göre. Gizli bir canı taşıyor, kusursuzca görevini icra ediyor. (Ya ben ne yapıyorum? Neyim ben? Dilim isyan şarkısında bayatlıyor. Daha kendimi bile keşfedememişim ama yüklendiğim kelimelerin boyu büyük! İnsan! Hudutsuzlukta sınır tanımayan! İnsan yön nedir bilmeyecek- insan yöne hep bağlı kalacak… Ne su, ne gül ne toprak ne yağmur değişecek! Ama sen değişimde gölgeleneceksin. Zifiri karanlığı eliyle sıyırıyor, sessizce yanıma yaklaşıyor. Gözlerimin içine bakıyor, bakışları çok derin. Bir ara dudakları kımıldıyor bir şeyler söylemek için (Ağırlaşıyor gözlerim. Küçük bir kız çocuğu elinde boyama kitabı; bütün çiçekleri boyamış ortadaki çiçeği de boyamalıyım diyor.Sağ elinde toplamış bütün kalemleri, yanına yaklaşıyorum elinde boyaların var devam etsene diyorum …. Ama daha renk kalmadı ki diyor hemen gözlerinden yaşlar akıyor neden renkler bitti ? insan, renklerden sonra ne geleceğini hiç düşündün mü ? Her şey manasız. Dönüp dolaştığım yer aynı. Neden irdeledim ki benden uzak olanı. Zaman zaman dinlendiğim mekan mı oluyor isyanım? Ellerim uyuşuyor yazarken, başım her zamankinden fazla ağrıyor. Bir mıknatıs sanki asi ruhum; beni boşluk denilen yere sürüklüyor. Boşluk ne?