Uzun zaman oldu onlara dokunmayalı, yabancı gibi gözümün içine bakıp durdular bazen çok dokunaklıydı bakışları. İçimden bir şeylerin kopup parçalandığı hissettim o an. Hemen kollarına atılmak istesem de yapamadım. Ayrı kalmayı tercih ediyordum oysa ki bu beni üzüyor ve yıpratıyordu. Yaşamda onlar varsa mutluydum. Kelimelerim; bana can veridiğini bilmiyorlardı ki. Önce uzaklaşmak istediler benden biliyordum bu zor olacaktı benim için ama gitmedim üzerlerine onları kendi dünyalarıyla başbaşa bıraktım. Sonra onlar da yapamadı bensiz... Bu öyle bir dünya ki iç huzuru buluyorsun, bazen kabına sığamadığı anları oluyor duyguların ya da hüznün zirvede olduğu zamanlar oluyor. Bitiyorsun, gücün kalmıyor, yavaş yavaş tükendiğini hisediyorsun. Bir zaman sonra bitkinsin; umutlar tükenmiş ve vardığın kapı, çarasizlik. O zaman; elinden tutan, gözlerine yaşam sevinci veren, kelimeler oluyor. Ben yapamam onlarsız onlar da bensiz yapamaz. Bir bütün gibiyiz, damlayacak bir damla göz yaşını anında kurulayan, hayatın dönme dolap gidişatını arkaya attıran hep kelimelerdir ki tek yüzleri olan, birbirine açılan kartları olmayan ve perde arkasını kabul etmeyen, temiz, huzurlu bir mekandır burası .... ( sizden ayrı kalmak üzüyor)